December 2021
Vier dichters uit Twente schreven een gedicht voor de stichting 'Stop Afvalwater Twente': Dick Schlüter, stadsdichter te Enschede, Gerrit Rensink, Monique Wilmer, Klimaatdichter uit Borne, en klimaatdichter Stevine Groenen.

Grote deepe geat’
 

in oale greune Tweantse groond

vult vrömde bokstukken

 

gevulde zoaltköste

en boorwater van wiedten

boert vrog of laat op

 

deep gat in de groond

wa’j nich zeet dat is d’r nich

zol dat echt zo wean

 

oonder miene kloomp

veul ik dat het nich goad is

könt wie noe nog terug

 

 

Gerrit Rensink

Panta rhei

 

Daarom maan ik nog eens aan,

maakt u zich niet ongerust

over benzeenwater onder uw akkers.

 

Ons ondergronds buizenstelsel is

in woorden en cement gegoten,

bekommer u niet om binnenkamers,

leg onbezwaard uw hoofd te rusten in de nacht.

 

Maar op de grens van waken en slapen,

welt kwelwater langzaam op uit de bodem,

een kwikzilverig bewegen naar alle bomen in het veld.

 

In droomslaap gaat een haas met lepeloren

in spronggalop langs kreupelhout,

veilige schuilplaats van het vliegend hert.

Een reekalf - vacht als een poederdons -

opent zijn bruin fluwelen ogen.

We drinken uit dezelfde bron.

 

Er is een weerschijnvlinder waargenomen,

voorts een bacterie zonder naam,

die onderhuids aan ijzer vreet.

 

Nachtmerries onthoud je.


 

Stevine Groenen

Ochtend

 

Het is een heldere ochtend als ik de ramen open, me door

de zon aan laat raken, knijp zacht mijn ogen samen.

 

Later speur ik naar blauwe bessen, in het veld de

kudde schapen. Ik zie ze niet.

 

In het zand verdwaalde sporen, iets magisch ging

verloren. Ik ben te laat gekomen, stil gebleven.

Stil zeg ik je.

 

Knikte naar de blije mensen met sterren in hun ogen.

Ze wezen plekken aan en zeiden dat het zo moest zijn.

 

Is dit het wat ons bindt, dit schelle licht, bijna wit,

als een wenkende hemel. Maar deze hemel is

niet de waarheid.

 

De waarheid is het pad tussen de bomen, de coulissen

in dit Twentse land en alles wat hier stroomt en leeft.

 

Ik wil lentes zaaien, zomers voor de kinderen van morgen.

Komt alles wat je zaait op een dag ooit bij je terug?

 

 

Monique Wilmer-Leegwater

Drab

 

Via pompen en buizen naar de poriën

Miljoenen liters chemische fecaliën

 

Onder Het Everlo en een Twents landschap

Worden oude lagen gevuld met drab

 

Doodstil, een ondergrond schreeuwt niet

Het is een versmeren van diepliggend gebied

 

Onder Huis Singraven en een Twents landschap

Worden oude lagen gevuld met drab

 

Het gaat om geologisch, je ruikt geen geuren

Geen stromend geluid, je ziet geen kleuren

 

Onder de Hunenborg en een Twents landschap

Worden oude lagen gevuld met drab

 

Deze streek rust op een stevig fundament

Nog steeds een redelijk ongerept monument

 

Dat wordt nu voor altijd aangetast, bevuild

Zorgplicht en duurzaamheid zijn ingeruild

 

Ook miljoenen jaren oude waarde is weerloos

NAM wees een mam en niet gewetenloos

 


Dick Schlüter

Stadsdichter Enschede