Eenzaat - Méland Langeveld

Daar staat ze alleen, tussen
snelweg én spoorbaan
fier en rank
zojuist geplant

 

verlost van het nauwe
net om haar voeten
betasten haar wortels
de verse grond 

 

haar blaadjes wapperen
in de vroeg frisse wind
maar wat is het kabaal dat
continu langs haar raast?

 

en waar zijn haar soortgenoten
waarmee ze opgroeide
in het veld beschut
naast elkaar?

 

plots giert heimwee
door haar nerven
en mist ze haar zo
geliefde gesprekken

 

wat moet ze aanvangen
op deze mistroostige plek
ze weet het niet, terneergeslagen
laat ze haar blaadjes hangen.

 

maart 2021

Heb jij een gedicht geschreven dat goed past bij onze thematiek? Stuur het in en misschien staat jouw gedicht binnenkort op deze plek! Maximaal één gedicht, liefst ongepubliceerd, per twee maanden.

Schermafbeelding 2020-06-09 om 18.24.39.