Schemerpanda - Max Greyson*

Je wilt niet praten

of op reis gaan of een ijsje halen of samen naar theater

de geur van je soortgenoten jaagt je op

het liefst verdwijn je

 

Tot niemand je nog volgt

tot geen mens meer botweg vraagt of je niet eenzaam bent

je wilt rennen en klimmen zonder omkijken, met je vuist

door de spiegel slaan

 

Je durft al een tijd niet meer van ons te spreken

je bent een minderheid             op grote hoogte

teruggetrokken tegen de boomgrens, waar stilte verandert

in leegte

 

Daar klauw je een leven uit de nacht

 

Je zwijgt, onze woorden kreupelen

onbeteugeld over je heen, hoor ons 

burgerlijk ongehoorzaam laaien en stormen

vanuit het salon

 

Er zijn mensen die enkel kijken

naar je staart, hoe hij je ontsnapping voorspelt

en jij weet als geen ander: bestaan betekent toestaan

dat je wordt waargenomen